Als nomaden

Verblind als we zijn

Door gehaast toekomstnagejaag

Verkrampt als we zijn

Door willen vasthouden, weten en beheersen

 

Vergeten we soms

Dat we nomaden zijn

Met enkel deze dag die zich ontrolt voor onze voeten

Vergeten we soms

Dat het enkel hier is, enkel nu,

Dat het kan gebeuren

 

Dat we enkel hier, enkel nu,

Aan deze dag

Ons met hart en ziel kunnen overgeven

 

En met volle teugen

Mogen ademen

Lachen, geven en ontroeren

Mogen vertrouwen

De toekomst zal zich vanzelf wel ontvouwen

 

Veel van onze kramp

Kunnen we loslaten

Als we toelaten

Nomaden te zijn

1 gedachte op “Als nomaden

  1. ines

    Vind ik heel mooi, dit gedicht ..geeft goed weer waar je ons over sprak dit weekend..je streven van dit moment…nomaden..nomadenfilmen trekken me altijd heel erg aan , juist daarom denk ik…maar er is nog een harde kant ook..om later verder over te filosoferen….kus

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.